شهرت مونتسکیو و نامه ها ی ایرانی او

شارل دو مونتسکیو

 

شارل لوئی دوسکوندا یا بارون دو مونتسکیو، یکی از متفکران سیاسی فرانسه در عصر روشنگری است .

او در 18 ژانویه سال 1689 رد قصر لابر نزدیک شهر بوردو – فرانسه زاده شده خانواده او همه از نژادگان واشراف بودند.

 

تحصیلات متوسطه را در نزد کلیسا اراتورا ، در ژویی گذراند . در سن 19 سالگی در رشته حقوق به دانش آموزی پرداخت و در سال 1708 به پیشه رادستانی سر گرم شد و وکیل دادگستری گردید . و در سن 24 سالگی پس از مرگ پدرش به عنوان رایزن حقوقی مجلس برگزیده شد .

 

در سن 25 سالگی با ژان دولارتیک ازدواج کرد . در سن 26 سالگی مونتسکیو به عنوان عضو فرهنگستان بوردو گردید روراین تاریخ یعنی سال 1716  وی منصب عمویش را که ریاست دادگاه استناف بود همراه با اموال و لغب

" مونتسکیو " از او به ارث برد .

 

در سال 1717 –1712  مونتسکیو به مطالعه علوم مختلف پرداخت و در رسالتی درباره انعکاس صوت ، غدد میانگانی ،شفافیت ، سنگینی اجسام و از این دست پرداخت .

 

معروفیت سریع فنتسکیو با نوشتن "نامه ایرانی " در سال 1712 میلادی به اوج خود رسید این کتاب در زمان لوئی چهاردهم نوشته شد که پر قدرت ترین پادشاه فرانسه بود و 70 سال پادشاهی کرد . در این زمان بود که مکتب کلاسیسوم فرانسه پا به میدان گذاشت . و با روک را به عقب راند . قرن 17 قرن عدم تساهل در اروپاست . این مساله باعث میشود که برخی به ایران بیایند و در باره ایران بنویسند . لازم به ذکر است این کتاب با ترجمه محمد مجلسی در 415 صفحه سال 1386 روانه بازار شد مضمون این کتاب ، نامه های فرضی است که در اواخر سلطنت لوئی چهاردهم نوشته شد منتسکیو این نامه ها را از زبان دو ایرانی ثروتمند به نام های " ازبک " و"  ریکا  " که در مدت سفر خود به اروپا ، برای مدت طولانی در فرانسه اقامت گزیدند ، نوشته است .

 

این کتاب پایه فکری اثر بعدی مونتسکیو یعنی " روح القوانین " است .

این رمان که در سال 1712 میلادی در آمستردام هلند با نام مستعار منتشر شد ، در برگیرنده استنباط این دو ایرانی به خصوص فرانسه است . نامه های ارسالی از ایران عموما از طرف خواجه و زنان مراسدای ازبک است که حوادث روز مملکت و اتفاقات بدیمن را به اطلاع ارباب می رسانند.

 

سبک دلنشین نگارش نامه های ایرانی که خواننده را مجذوب می کند گزارشی است همراه با نگاهی طنز گونه از آداب و رسوم رایج در پاریس و اروپا ، در پشت این طنز هدفمندانه ، مونتسکیو به مثابه آموزگار جدی اخلاق قرار دارد تا شرایطی را نقد کند که هیات حاکمه آن ، با قدرت نامحدود ، حق حیات را از ملت سلب کرده است .

 

مونتسکیو ، با نوشتن نامه های ایرانی گامی بلند در راستای جنبش روشنفکری اروپا و پی رندی طرحی نو بر اساس آزادی ، حقیقت و تتفاهم برداشت . وی با  نامه های ایرانی در واقع به شرایط موجود در فرانسه پرداخته است چرا که به دلیل قدرت مطلق هیات حاکمه نمی توانسته در آن زمان آن شرایط را ، به طور مستقیم نقد کند . در ضمن این کتاب یکی از نمونه های اولیه  دیالوگ فرهنگها محسوب می شود .

 

درسن 36 سالگی منتسکیو به بوردو بازگشت از سمت ریاست دادگاه کناره گیری نمود وی در اندیشه هایش چنیین نوشت : (( آنچه باعث شده است که من همواره نسبت به خودم عقیده بدی داشته باشم این است که خیلی کم از امور جمهوری وجود دارد که من حقیقتا استعدادی برای آن در خود بینم .

 

در شغل ریاست دادگاه باید بگوییم که قلبم بسیار پاک بود . خود مسائل را به حد کافی میفهمیدم اما از تشریفات دادگاهی سر در نمی آوردم . مع ذالک خودم را با این امور وفق داده بودم ولی آنچه بیش از همه موجب دلزدگی من می گردید این بود که حیواناتی را میدیدم که همان استعدادی را که من فاقد آن بودم به حد کافی دارا بودند)).

 

 در سن 39 سالگی به عضویت فرهنگستان فرانسه می گردد. و در کشورهای آلمان ، اتریش ، هلند ، سویس و ایتالیا غریت می گردد . در همین دوره در سال 30-  1729 به اقامت بریتانیا با در خواست لورد چتربیلد در می آید .

 

در سن 48 به قصد لابرد برای نگارش روح القوانیین باز می گردد .

در سن 44 سالکی اقدام به ملاحضاتی درباره علل عظمت و انحطاط رومیان می نماید که مانند نیکولای ماکیا وی وسعت مرزهای حکومت را یکی از دلایل سقوط آن بررسی نموده است .

 

در سن 59 سالگی به تدوین اثر نام آور خویش ، روان ایین ها ، ( روح القوانیین ) پرداخت . این کتاب با پزیرش همگانی شگرفی روبه رو شد و بعدها نیز از بن مایه های یاد شده در آن برای گرداندن کشور ها و دولتها بهره بسیاری گرفته شد منتسکیو بر این باور بود که انقلاب و شورش و خون ریزی کاری از پیش نمی برد و آنچه یک جامعه به آن نیازمند است قانون است . میانه روی  در سیاست از منتسکیو بود و چون روحانیون ( روح القوانیین ) او را بی ارزش دانستند .

 

نوشتاری ابر دفاع از کتاب خویش نوشت . درسال 1750 دقیقا دو سال بعد از انتشار کتابش در پاسخ حملات اباد بسوع و ژانسنیست ها .

 

 سیاسی اوبارد حکومتهای استبدادی و دموکراتیک ، خواهان حکومت سلطنتی است که در آن بیین شاه و مردم رابطی ( اشرافی ) وجود داشته باشد ، به نظر او ازاری با جدایی سه قوه غذاییه ، مجریه و مقننه برقرار می شود .

 

اجتماعی : مخالف بردگی و کشتار توسط استمار گران بود .

مذهبی : او یگانه پرست بود و به خدای واحد خارج از مذاهب پایه گزاری شده و به جاودان بودن روح اعتقاد داشت .

منتسکیو در سال 1755 در سن 66 سالگی پس از مسافرت های زیاد به کشورهای گوناگون جهان در پاریس در گذشت .

 

      

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 3 بازدید